Waarom gaat visserijbeleid niet over mensen?

Visserijbeheer gaat over het beheren van de activiteiten, waardoor de visbestanden binnen veilige biologische grenzen bevist worden. Terwijl het bij de motivatie van vissers vooral gaat om hun bedrijf en hun families. Toch wordt beleid bepaald door de biologie en niet door sociaal-economische factoren. Vanuit VisNed vragen we hier al heel lang aandacht voor en daarom organiseerde de Noordzee Adviesraad een workshop over sociaaleconomische aspecten rondom het beslissen over beschermde gebieden.

De situatie
Sommige NGO's, met tegenwoordig "Our Fish" voorop, verkondigen ongefundeerde doemverhalen. Nu weer in hun campagne 'de laatste vis wordt weg gevangen' en allemaal onder verwijzing naar gretigheid en financieel korte termijn winstbejag van vissers. Daarin herkent de sector zich in het geheel niet. Het gaat immers om familiebedrijven die bij uitstek de lange termijn op het oog hebben. Van graaiende durfkapitalisten hebben we in de visserij alleen maar slechte dingen gezien.
Al geruime tijd proberen economen en sociale wetenschappers voet aan de grond te krijgen in het op wetenschappelijke adviezen gestoelde beslissingsproces. Tot op heden zonder succes. En dat is jammer. Een voorbeeld om het effect daarvan te illustreren is het volgende. Bij ecologische onzekerheid wordt het zekere voor het onzekere genomen onder het motto 'voorzorgsbeginsel.' Dat heeft de sector n.a.v. een foute beslissing over de schol-TAC in 2006 bijvoorbeeld, in de jaren daarna maar liefst 100 miljoen euro gekost. Bij economische onzekerheid is voorzorg kennelijk niet aan de orde. Het praten over markt en economie is voor sommigen zelfs 'besmet,' en dat leidt tot eenzijdige beslissingen met grote gevolgen. Een winstgevende sector is in staat om visserijgemeenschappen te onderhouden. En niet alleen de aanvoersector. De hele keten daarna voegt nog veel meer waarde toe. Die belangen verdienen een plaats in de besluitvorming.

Oostvaardersplassen?
De samenstelling van de Noordzee Adviesraad (visserij en ngo's) leidt in dit verband tot enige complicaties. NGO's zijn immers gefocust op natuur en houden strikt vast aan de letter van de wet (dat is hun houvast). Terwijl de visserijvertegenwoordigers en de sociale wetenschappers zich vooral op de mensen en de gevolgen van beleid voor die mensen richten. Toch begrijpt iedereen dat nu de biologische situatie gunstig is, de tijd is aangebroken om die sociaaleconomische aspecten nadrukkelijk aan de orde te stellen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Toch zal het moeten. Want sociaaleconomische aspecten zijn onderdeel van het keuzeproces dat aan politici is toevertrouwd. Voor natuur en gesloten gebieden is het een simpele vraag: willen we de Noordzee beheren als bijvoorbeeld de Oostvaardersplassen? Of willen we goed voor de Noordzee zorgen en er optimaal voedsel uit oogsten? Dat is een hele simpele en heldere keuze. Over het eerste is met VisNed niet te praten. Maar voor duurzaam gebruik, duurzame visserij en duurzame voedselvoorziening willen wij ons inzetten.
De workshop in Edinburgh duurde een middag en was georganiseerd voorafgaand aan de Noordzee AC-werkgroepvergadering. Er waren vertegenwoordigers van visserijorganisaties en NGO's en wetenschappers van SeaFish en uit Denemarken. Dagvoorzitter was David Goldsborough van Van Hall Larenstein. VisNed was vertegenwoordigd door Pim Visser.

Meer weten over Algemeen? Bekijk al onze artikelen in ons archief

Gerelateerde berichten

Inloggen